يتعاودان ابداً « 1 » بعضى همچون محقق سبزوارى در ذخيره يا كفايه اين روايت را به خاطر اينكه « عباس » مشترك بين چند نفر است كه بعضى از آنها توثيق ندارند ، ضعيف دانسته‌اند ، ولى با مراجعه به راوى و مروى عنه او روشن مىشود كه عباس نامى كه شيخ « موسى بن قاسم » است منحصراً « عباس بن عامر » مىباشد همان گونه كه در بين راويان از « عبد الله بن بكير » غير از او كسى به نام عباس نيست ، و اين شخص ثقه است . در چاپ قبلى تهذيب اشتباهى رخ داده كه به چاپ بعدى هم منتقل شده است ؛ شيخ مىفرمايد : « 2 » فان عقد المحرم و هو عالم بتحريم ذلك يفرق بينهما و لا تحل له ابداً ، آنگاه براى قول خود ، تمسك به روايت كرده مىگويد : روى ذلك موسى بن قاسم . . . . عن اديم بن الحر الخزاعى عن ابى عبد الله « عليه السلام » و تمام روايت را كه مذيّل به حكم ديگرى است ( حرمت ابد براى تزويج بامرأة ذات بعل ) تا آخر نقل مىكند ، سپس روايت ابراهيم بن الحسن را كه آن نيز دال بر حرمت ابد براى تزويج محرم است مىآورد . در چاپ قبلى تهذيب ذيل روايت اديم بن الحر را كه مربوط به تزويج با ذات البعل است به گمان اينكه فتواى شيخ است ، منفك از صدر روايت و از ابتداى سطر نوشته‌اند ، مصحح كتاب - آقاى غفارى - در چاپ بعدى گمان كرده است كه شيخ ، روايت ابراهيم بن الحسن را كه مربوط به تزويج در حال احرام است به عنوان دليل آن جمله ( حرمت تزويج با ذات البعل ) آورده و از آن تعجب كرده است . در حالى كه اين جمله جزء روايت قبلى است نه فتواى شيخ . مرحوم فيض و صاحب وسائل هم آن را جزء روايت اديم دانسته و نقل كرده‌اند ، و اصلًا معنا ندارد شيخ در كتاب الحج فتواى مربوط به باب نكاح را بدون هيچ مناسبتى ذكر كند .

--> ( 1 ) وسائل 14 : 440 / 16717 ، كتاب الحج ، ابواب تروك الاحرام ، باب 15 ح 2 ( 2 ) تهذيب ج 5 رقم 1132